GPDI	GERAKAN PENDUKUNG DEMOKRATISASI DI INDONESIA tel/fax: 020 671 65 97 e-mail : peace@xs4all.nl Website: www.xs4all.nl/~peace

In ONE STRUGGLE, ONE CHANGE komen allerlei mensen aan het woord; boeren, marktvrouwen, journalisten, mensenrechtenactivisten, politici en studenten. Op meer of minder bedekte wijze vertellen ze wat ze van de politieke situatie in Indonesië vinden en wat er naar hun idee moet veranderen. In drie delen komt naar voren wat mensenrechten betekenen voor achtereenvolgens, de gewone Indonesiërs, de studentenbeweging en Oost-Timor. De film zal worden ingeleid door Robbie Hatono, Internationaal vertegenwoordiger van de PRD, een van de belangrijke oppositiepartijen in Indonesië waarvan 9 leden in de gevangenis zitten op onduidelijke gronden. Verder zal Michel Eggermont die lid is van de SSI (Studenten Solidariteit voor Indonesië) iets vertellen over de situatie van de mensrechten op dit moment in Indonesië.

Op donderdag 10 december zal Filmhuis Cavia in samenwerking met GPDI (Steunbeweging voor Democratie in Indonesië) ONE STRUGGLE, ONE CHANGE vertonen, over de recente gebeurtenissen in Indonesië. Het is niet geheel toevallig dat we daar de ‘Dag van de Rechten van de Mens’ voor hebben uitgekozen. Ondanks alle recente gebeurtenissen en de strijd voor democratie in Indonesië is er nog niet erg veel veranderd. Bovendien worden er op allerlei manieren pogingen ondernomen om die geringe veranderingen weer ongedaan te maken. Hierover zijn de rapporten van de verschillende mensenrechtenorganisaties (Amnesty en het Indonesische KontraS) vrij duidelijk. Nederland heeft niet alleen een koloniale geschiedenis met Indonesië. Na de coup van 1965 en de daaropvolgende massaslachtingen door het Indonesische leger werden direkt vanuit het Nederlands bedrijsleven en politiek de banden met Indonesië weer aangehaald. Het tragische dieptepunt was de ondersteuning (in de VN, economisch en militair) van Indonesië toen het in 1975 Oost-Timor binnenviel en een geschatte 1/3 van de bevolking uitmoordde. Pas in het begin van de jaren negentig zijn er vanuit officieel Nederland de eerste afkeurende geluiden ten aanzien van Indonesië te horen geweest.

Over de situatie in Indonesië van de afgelopen 6 maanden, sinds Habibi aan de macht is, is het een ander op te merken. Met name op het gebied van de mensenrechten lijkt nog niet veel te zijn veranderd, moorden, verdwijningen en terreuracties door speciale militaire eenheden en daaraan gelieerde knokploegen gaan gewoon door. Met het verdwijnen van Soeharto is een van de belangrijke opstakels naar een democratisch Indonesië verdwenen, echter de centrale rol van het leger in Indonesische politiek (de zogenaamde dwifungsi, die stelt dat het leger de belangrijkste pijler van de democratie is, hetgeen een interessante verwijzing naar Orwell is) en allerlei repressieve wetten zijn niet afgeschaft. Wezenlijk gezien zijn alle pijlers waarop de dictatuur rust onaangetast, met uitzondering van Soeharto.

Sinds 9 november hebben honderdduizenden studenten samen met de bevolking gedemonstreerd in verschillende steden in Indonesië, bovendien hebben er allerlei bezettingsacties plaats gevonden in plaatselijke staatsgebouwen en zelfs vliegvelden. Zij eisen de terugtrekking van Habibie als President, afschaffing van de dwifungsi (demilitarisatie van de democratie), afschaffing van het volkscongres dat door Soeharto is ingesteld, oprichting van een voorlopig regering en berechting van Soeharto.

In Jakarta worden de massale demonstraties geconfronteerd met de knokploegen en het gewelddadig optreden van de militairen. Deze confrontaties hebben al veel slachtoffers geeist. Tot nu toe zijn er 18 mensen overleden, zijn er 53 vermist en liggen er honderden in het ziekenhuis. Bovendien zijn er nog honderden politieke gevangenen, mensen van de Democratische Volkspartij, kommunisten, islamieten en Oost-Timorezen. Het lijkt er op dat de laatste maanden de gewelddadigheid van het leger (ABRI) weer aan het toenemen is, bovendien zijn er allerlei aanwijzingen dat het leger de belangrijkste aanstichter is van allerlei etnische en godsdienstige conflikten, om vervolgens als ‘redder van de democratie’ tussen beiden te komen.

Soeharto heeft dan wel het veld moeten ruimen, maar het gehele systeem waarop zijn macht was gebaseert is nog steeds in stand en het lijkt erop dat de tijdelijke terugval als gevolg van het machtsvacuum weer in handen komt van diegenen die daar al meer dan dertig jaar de vruchten van hebben geplukt, ten koste van een onbeschrijvelijk menselijk leed.

voor meer informatie: